~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
............................................* ειδήσεις, νέα και ρεπορτάζ από τις παροικίες των Eλλήνων *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας


Όταν ο ανορθολογισμός της καταρρέουσας δομής του Δυτικού Πολιτισμού μας καταπιέζει, η σκέψη του ανώτερου ανθρώπινου νου, όπως του Bertrand Rusell, μας δίνουν τους κανόνες αντίστασης«Πιστεύω ότι ο κύριος στόχος της Παιδείας πρέπει να είναι να σπρώχνει τους νέους να ερευνούν και να αμφιβάλλουν για όλα όσα θεωρούνται γενικώς αποδεκτά. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ανεξαρτησία της σκέψης» ..........................................Bertrand Rusell

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε και να αντλούμε ευχαρίστηση από αυτό!


Περί Ψυχολογίας...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, (*)
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα



Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε, πάντα ζητάμε περισσότερα και πάλι δεν μας αρκούν. Κάθε μέρα μας γεννιούνται νέες επιθυμίες και ανάγκες και όταν τις αποκτήσουμε, πάλι κάτι μας λείπει. Δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα ακόμη και αν τα έχουμε όλα.
Πολλές φορές μάλιστα ζηλεύουμε και αυτά που έχουν οι άλλοι. Γινόμαστε αχάριστοι και ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι ακόμη και αυτά που αποκτήσαμε μέχρι στιγμής, οι στόχοι που θέσαμε και επιτεύχθηκαν, ήταν αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και  κόπου. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι λοιπόν και προσπαθούμε να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε αυτά που έχει ο διπλανός μας. Ζηλεύουμε τις ζωές των άλλων, την ευτυχία τους, τα πλούτη τους και σπαταλάμε το χρόνο μας με το να μηχανευόμαστε τρόπους να τα αποκτήσουμε και εμείς και δεν εκτιμάμε τα καλά που μας έχουν δοθεί ή έχουμε αποκτήσει με τόσο μόχθο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον ελεύθερο χρόνο. Όταν έχουμε πολλές υποχρεώσεις «γκρινιάζουμε» ότι δεν έχουμε καθόλου χρόνο για τον εαυτό μας και δεν μπορούμε να διαθέσουμε χρόνο για άλλες δραστηριότητες πέρα από τη δουλειά. Από την άλλη όταν έχουμε υπερβολικά ελεύθερο χρόνο δεν ξέρουμε πώς να τον αξιοποιήσουμε και πλήττουμε, βαριόμαστε δεν μας χωράει το σπίτι.  Όταν πια βρούμε κάτι ενδιαφέρον να κάνουμε (π.χ. μια καινούρια δουλειά, μία δραστηριότητα κλπ.) στην αρχή ενθουσιαζόμαστε αλλά στην πορεία πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε και θεωρούμε ότι σπαταλάμε το χρόνο μας με τα ίδια και τα ίδια και εξουθενωνόμαστε χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Έχουμε ελεύθερο χρόνο και δεν ξέρουμε πώς να τον «γεμίσουμε» εποικοδομητικά, δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο παραπονιόμαστε ότι δεν μπορούμε να ξεκουραστούμε.

Πώς μπορούμε όμως να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο;  Η απάντηση είναι απλή,  αν πάψουμε να σκεφτόμαστε αρνητικά. Μπορούμε να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε και να αντλούμε ευχαρίστηση από αυτό. Όποτε νιώσουμε ότι βαριόμαστε να σκεφτόμαστε τα θετικά που μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτό που κάνουμε. Επίσης, όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τότε μπορούμε να βρούμε δραστηριότητες που θα μας κάνουν να αναμένουμε έστω και αυτόν τον ελάχιστο χρόνο.  Αυτές οι λίγες ώρες ανάπαυσης θα είναι το «φάρμακο» της κουραστικής μέρας μας, θα τις περιμένουμε πως και πως για να αντλήσουμε ευχαρίστηση. Αυτό που θα κάνουμε δεν χρειάζεται να είναι κάτι ξεχωριστό για να αρέσει στους άλλους. Θα είναι κάτι για τον εαυτό μας, κάτι που θα μας γαληνεύει και θα μας ξεκουράζει από τη ρουτίνα της δουλειάς, από τις υποχρεώσεις.

                            _______________
(*) Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

ΝΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Κατάσχεση της μόνης κατοικίας συμπολίτη από την Πάτρα, για οφειλή του στην εφορία ύψους 13.501€


ΝΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Κατάσχεση της μόνης κατοικίας 
συμπολίτη από την Πάτρα, για οφειλή του στην εφορία ύψους 13.501€

Νέο Ντοκουμέντο από τον "Άνεμο Αντίστασης", αυτή τη φορά από την Πάτρα. Επικοινώνησε μαζί μας ο κύριος Απόστολος Ζέρβας και μας κατήγγειλε ότι προχθές Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου επιδόθηκε στην μόνη κατοικία που έχει στην Πάτρα κατασχετήριο για οφειλή του στην εφορία ύψους 13.501€, όπως βλέπετε στην φωτογραφία. Ακολουθούν σε δύο ακόμα φωτογραφίες η συνέχεια του κατασχετηρίου! (οι φωτογραίες στον σύνδεσμο στο τέλος της ανάρτησης)
Η κυβέρνηση Τσίπρα ετοιμάζεται να ξεσπιτώσει χιλιάδες οικογένειες, αφού μέσα σε λίγες μέρες έχουν δει το φως παρόμοιες περιπτώσεις κατασχέσεων, την ίδια ώρα που ο ψεύτης πρωθυπουργός μας διαβεβαιώνει τους ηλίθιους που τον πιστεύουν ακόμα ότι προστατεύεται η πρώτη κατοικία
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε και την συμβολή διαφόρων κρατικών λειτουργών που συνεργάζονται αγαστά με κυβέρνηση και δανειστές εις βάρος του απλού λαού.
Στο έγγραφο αναφέρονται, η δικαστική επιμελήτρια, τον υποδιευθυντή της ΔΟΥ, και κάποιον κύριο Καζάνη που μοστράρεται ως "εκτιμητής" της ακίνητης περιουσίας του κύριου Ζέρβα (αλήθεια με ποια ιδιότητα;;;), που αναλαμβάνουν τον ρόλο του δήμιου κατ' επιλογή!
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΝΑ ΞΕΣΠΙΤΩΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ,
ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ, ΤΣΙΠΡΑΣ, ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΚΟΡΑΚΙΑ!
____________

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Το ελληνικό κράτος είναι μια αποικία χρέους υπό μόνιμη εποπτεία, με διαλυμένα τα εργασιακά και τα κοινωνικά δικαιώματα και η ελληνική κοινωνία βρίθει από ανασφάλεια, πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν φοβικά αντανακλαστικά

"Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς”

Η σημερινή πολιτική διαχείριση θέλει να μας πείσει ότι η κρίση βρίσκεται στη δύση της και τα μεγάλα κόμματα ερίζουν για το ποιος θα γίνει ο σημαιοφόρος της παλινόρθωσης. Η κρίση όμως είναι πλέον μόνιμη συνθήκη, και  τα ευχολόγια ή, πολύ περισσότερο, οι προβαλλόμενες καλές προθέσεις της εξουσίας δεν είναι παρά μια ξεδιάντροπη κοροϊδία. Η κρίση καθρεφτίζεται στα συντρίμμια μιας κοινωνίας που ζει καθημερινά στο νήμα και αγωνιά για την επιβίωση, που βιώνει ένα ασφυκτικό καθεστώς ελέγχου με τις οικονομικές και πολιτικές μαφίες να διαφεντεύουν, να οριοθετούν και να αναδιανέμουν τους ρόλους και το χρήμα. Μια κοινωνία που μαζεύει τις σωρούς των αποκλεισμένων μέσα από τις φωτιές και τα λασπόνερα. Μια κοινωνία που έχει συνηθίσει την οσμή του θανάτου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων, στους καθημερινούς πνιγμούς των ξεριζωμένων στο Αιγαίο, τα «εργατικά ατυχήματα» στους χώρους δουλειάς και τις αυτοκτονίες στις γειτονιές των φτωχών.

Ζούμε σε μια εποχή που τα νυχτοπερπατήματα της μισαλλοδοξίας και του φασισμού γίνονται στο φως της ημέρας, όπου ο μισανθρωπισμός έχει γίνει ισότιμος συνομιλητής στο δημόσιο διάλογο. Μια εποχή όπου ο εθνικισμός επανακάμπτει σαν ενοποιητικός παράγοντας της κοινωνίας, φέρνοντας όμως μαζί του τα ίχνη ολέθρου που έδρεψε στο παρελθόν σαν παρακαταθήκη για το μέλλον. Είναι η περίοδος μιας σκόπιμης σύγχυσης και απαξίωσης, ιδιαίτερα των ριζοσπαστικών απελευθερωτικών ιδεολογιών, την ίδια στιγμή που ο φανατισμός και η ιδεολογική επιβολή της καπιταλιστικής ατζέντας σε όλες τις πολιτικές εκφάνσεις της είναι στο απόγειό τους. Μια εποχή που η σκοπιμότητα υπερτερεί και όπου η ηθική παρουσιάζεται σαν ένα πουκάμισο αδειανό. Μια εποχή διαψεύσεων όπου η υποκρισία περισσεύει, που και οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
Κάποτε η λέξη επανάσταση σε ταξίδευε στον ουρανό, γέμιζε την ψυχή με ηθικό ανάστημα και ηρωισμό, με οράματα για μια κοινωνία αλλιώτικη. Σήμερα και τα αφρόλουτρα ή τα κινητά κάνουν επανάσταση. Όταν ο καπιταλισμός οικειοποιείται μια λέξη, αυτή χάνει το νόημά της και την ιστορικότητά της.

Σε τούτους τους καιρούς, η βλασφημία της Αριστεράς που ακούει στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί πιστά την καθεστηκυία τάξη και εξαγνίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Πρώτα πριμοδότησαν κι αυτοί –όπως εξάλλου κάθε κόμμα, ιδίως αν προσβλέπει στο κοινοβούλιο- τη λογική της ανάθεσης, με την υπόσχεση ενός «ανθρώπινου καπιταλισμού» που θα μαλακώσει την αδικία. Έτσι, εγκλωβίστηκε ένα κομμάτι κόσμου. Επιπλέον, ο κοινοβουλευτισμός που είχε αρχίσει να απαξιώνεται από τα πλήθη στις κινητοποιήσεις και στους δρόμους, ξάφνου παρουσιάστηκε πάλι σαν αξιόπιστη λύση τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναλάμβανε τα ηνία της πολιτικής διαχείρισης.
Δεν είναι μονάχα τα μνημόνια που ξαναψήφισαν και αυτοί, ούτε καν ότι έχουν χιμήξει σαν πεινασμένες μέλισσες στην κηρύθρα της εξουσίας. Το χειρότερο είναι ότι αφού πρώτα χειραγώγησαν και καπηλεύτηκαν το όνειρο και την ελπίδα, μετά τα τσαλαπάτησαν έτσι απλά και φυσιολογικά στο βωμό ενός πολιτικού ρεαλισμού, δηλαδή της εξυπηρέτησης του συστήματος. Τελικά, δεν έγιναν ποτέ ίδιοι με τους άλλους γιατί δεν ήταν ποτέ διαφορετικοί.
Ματαιοπονούμε κυνηγώντας ανεμόμυλους; Ίσως. Δεν κατέχουμε τις απόλυτες αλήθειες, ζούμε με αντιφάσεις, και ενίοτε γινόμαστε κι εμείς φορείς, είτε θέλουμε είτε όχι τμημάτων της κυρίαρχης ιδεολογίας. Παλεύουμε, απλώς, μέσα στην καθημερινότητα με συνέπεια και συνέχεια για να αποκτήσουν ξανά νόημα αξίες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισότητα.

“Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο”

Αυτές τις στιγμές, οι ποικιλώνυμοι άρχοντες φορούν τα λαμπερά τους κοστούμια για να μιλήσουν για το κοινωνικό μέρισμα, τον τουρισμό που απογειώνεται, τις επενδύσεις που έρχονται. Αυτό που πασχίζουν να αποκρύψουν είναι ότι τα θεμέλια των επιτυχιών τους είναι χτισμένα πάνω στην θλίψη, το φόβο, τη δυστυχία, την εκμετάλλευση και την υποταγή.

Ο τουρισμός πήγε καλά. Μήπως ισχύει αυτό και για τους εργαζόμενους του κλάδου; Επωφελήθηκαν κι αυτοί εξίσου από τους καρπούς της τουριστικής ανάπτυξης; Τα χαμηλά μεροκάματα, οι απλήρωτες υπερωρίες, οι  αργίες, οι Κυριακές δεν συνηγορούν σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε και οι μικροεπιχειρηματίες αναπαράγουν προς όφελος της τάξης τους τους όρους κοινωνικής ανισοτιμίας και άγριας εκμετάλλευσης που έχουν επιβάλει οι ντόπιες και υπερεθνικές ελίτ για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Κατά τ' άλλα, οι τσέπες γέμισαν και οι προοπτικές φαίνονται καλές, η ανάπτυξη έρχεται…

“ Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δούνε διυλιστήριο”

Η ραγδαία αύξηση της τουριστικής κίνησης δημιούργησε ευφορία στις τοπικές αρχές και τους φορείς που ασχολούνται με τον τουρισμό. Ο ίδιος ο δήμαρχος Νάξου, περιχαρής, δήλωνε σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» “ότι το νησί έπηξε μέχρι που δημιουργήθηκε πρόβλημα με το κυκλοφοριακό!” για να συμπληρώσει λίγο πιο μετά ότι δεν συμφωνεί με τη «λήψη μέτρων για τον περιορισμό δημιουργίας τουριστικών υποδομών ιδίως σε υπερκορεσμένες περιοχές”... Κανένα πρόβλημα, λοιπόν, ούτε με τα σκουπίδια που υπερχείλιζαν από τους κάδους όλο το καλοκαίρι, ούτε με την εμπορευματοποίηση της ακτογραμμής, ούτε με τις καθημερινές διακοπές νερού στην Αγία Άννα και την Πλάκα, ούτε για τις ανισότητες που δημιουργούνται από την μονοκαλλιέργεια του τουρισμού στον κοινωνικό ιστό, τον εξοστρακισμό των αγροτών, και ούτω καθ' εξής.

Σε πολλά νησιά ο τουρισμός έχει διαλύσει την κοινωνική συνοχή. Επιπλέον, η πίεση τόσο στις υποδομές όσο και στους φυσικούς πόρους ξεπερνάει κάθε έννοια φέρουσας ικανότητας. Στη Μήλο και στα Κουφονήσια που υδρεύονται με συστήματα αφαλάτωσης, η θάλασσα έτρεχε πολλές φορές από τις βρύσες των σπιτιών. Στη Σαντορίνη το 11% του νησιού έχει γίνει μπετό (μεγαλύτερη αναλογία κι από την Αττική) ενώ την ίδια ώρα οι εκπαιδευτικοί του νησιού έμεναν σε σκηνές, αφού όλα τα σπίτια προορίζονται για την τουριστική βιομηχανία με τις ανάλογες τιμές.

Εδώ στη Νάξο, όμως, ο μεγαλοϊδεατισμός καλά κρατεί. Η ιστορία με το λιμάνι το 2007 –όταν μετά από αντιδράσεις μέρους της τοπικής κοινωνίας αποτράπηκε η κατασκευή ενός εκτός κάθε νησιωτικής κλίμακας μεγάλου λιμανιού- δεν άφησε τίποτα στους τοπικούς άρχοντες εκτός από την πικρή γεύση της ήττας και τα συνακόλουθα απωθημένα. Πιέζουν και πάλι για λιμάνι και για μεγάλο αεροδρόμιο, ενώ με αντίστοιχες λογικές καταστρέφουν σήμερα ένα ανέγγιχτο και μοναδικό τοπίο και υποθηκεύουν τους υδάτινους πόρους της νοτιοδυτικής Νάξου, για να κατασκευάσουν ένα φαραωνικό –όχι μόνο για τα δεδομένα του νησιού- φράγμα στο Τσικαλαριό. Πρόκειται μάλιστα για ένα έργο που θα είναι ακόμα πιο ατελέσφορο, αφού δεν υπάρχει καν μελέτη για το αρδευτικό δίκτυο, ούτε καμιά πρόβλεψη για τη χρηματοδότησή του.

Η κρίση ακολούθησε μετά από μια περίοδο ανάπτυξης και επίπλαστης ευδαιμονίας:
Η είσοδος στην ΟΝΕ, το μπουμ του χρηματιστηρίου και η επακόλουθη φούσκα, οι ολυμπιακοί αγώνες. Τώρα το ελληνικό κράτος είναι μια αποικία χρέους υπό μόνιμη εποπτεία, με διαλυμένα τα εργασιακά και τα κοινωνικά δικαιώματα και η ελληνική κοινωνία βρίθει από ανασφάλεια,  πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν φοβικά αντανακλαστικά.

Κάπως έτσι, με τα κινήματα που αναπτύχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ηττημένα από τη βίαιη καταστολή του κράτους, την καπηλεία τους από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και λόγω της οργανωτικής ανεπάρκειάς τους, η οργή και η αγανάκτηση μετατράπηκε σε εσωστρέφεια, κυνισμό και απογοήτευση. Το κράτος και ο καπιταλισμός, δια πυρός και σιδήρου, επιβάλλονται σαν οι μόνοι δυνατοί εγγυητές της ομαλότητας και της διαχείρισης του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η ανάπτυξη, λοιπόν, δεν είναι παρά άλλο ένα αναμασημένο παραμύθι που εφευρίσκουν ξανά και ξανά για να μας νανουρίσουν στην αγκαλιά ενός νέου εφιάλτη.

«Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
Και ήταν η ευχή του κάμπου τα βελάσματα
Τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
Άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα»

Μια νέα μεσαία τάξη αναδύεται. Κομμάτι της, οι νέοι «πιατσαλήδες»*, βλέπουν στον τουρισμό τη χρυσή ευκαιρία για να ανελιχθούν πολιτικά και οικονομικά. Οι τοπικές αρχές όλη την περίοδο της κρίσης, το μόνο που έκαναν ήταν να συντηρούν ένα πελατειακό σύστημα μέσα από την επίλυση μικροπροβλημάτων της καθημερινότητας και διάφορες εξυπηρετήσεις ώστε να διατηρηθούν στην εξουσία.

Κανένας φραγμός δεν μπαίνει στους διάφορους επιχειρηματίες που σαν αρπακτικά εποφθαλμιούν τον τόπο για να αποκομίσουν το μέγιστο δυνατό όφελος. Άλλωστε, όλα μπαίνουν στη διατίμηση: Παραδόσεις, ήθη κι έθιμα, ακτογραμμές, τοπικά προϊόντα, προκειμένου να φτιαχτεί μια τουριστική εικόνα με κύριο χαρακτηριστικό το κιτς και ένα life style που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα του νησιού. Πωλούν και ξεπουλούν χωρίς αξιοπρέπεια και σεβασμό στον τόπο και τους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται εδώ. Όταν «μεγαλώσουν» θέλουν να γίνουν σαν τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, μέρη που οι ντόπιοι είναι ξένοι στον τόπο τους. Νησιά που έχουν καταντήσει διεθνή πλυντήρια για το ξέπλυμα χρήματος των βαρόνων του επιχειρηματικού κόσμου.

Μόνο για τις ΒΑΠΕ  δείξανε «ευαισθησία», χωρίς βέβαια κανένα σθένος στις αντιδράσεις τους, αλλά συρόμενοι από τις κινήσεις άλλων κυκλαδίτικων δήμων, οι οποίοι κι αυτοί με τη σειρά τους σύρθηκαν από τη δυσαρέσκεια των τοπικών κοινωνιών. Η αντίθεσή τους, εξάλλου, δεν έχει να κάνει με τη συνολικότερη λογική της επένδυσης (μια συγκεντροποιημένη ολιγαρχία θα διαχειρίζεται και θα κερδοσκοπεί από την παραγωγή και τη διάθεση της ενέργειας). Ούτε βέβαια με την αναποτελεσματικότητα της αιολικής ενέργειας και τις τεράστιες καταστροφές που επιφέρει στο περιβάλλον (διανοίξεις δρόμων σε παρθένες και προστατευόμενες περιοχές, τσιμεντοποίηση). Το πρόβλημά τους είναι
κυρίως αισθητικό, ότι οι τεράστιες ανεμογεννήτριες θα είναι ορατές από παντού, θα φράζουν τον ορίζοντα και, άρα, ενδέχεται να βλάψουν την τουριστική βιτρίνα. Εξάλλου, δεν εξυπηρετούν άμεσα τον τουρισμό, -αν επρόκειτο για τουριστικές υποδομές δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα.

Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι ίδιον μόνο της δικιάς μας τοπικής εξουσίας. Όταν καίγονται τα δάση είναι καταστροφή και λαίλαπα, όταν όμως η  Eldorado αποψιλώνει τα δάση και ισοπεδώνει τα βουνά της Χαλκιδικής αυτό είναι ανάπτυξη. Όταν μέσα στα καμένα ξεφυτρώνουν βίλες, όταν μπαζώνονται ρέματα για να χτιστούν σπίτια και βιομηχανίες και να κατασκευαστούν δρόμοι, αυτό είναι ανάπτυξη. Όταν όμως οι χείμαρροι φουσκώνουν μετά από έντονες βροχοπτώσεις και βρίσκουν διέξοδο μέσα στα μπαζωμένα, αυτό είναι θεομηνία.
Οι 23 νεκροί στη Δ. Αττική είναι το τίμημα της ανάπτυξης, η τραγική συνέπεια της βαρβαρότητας που διέπει αυτό το σύστημα. Πάντοτε πρώτα γίνονται τα έργα που απορροφούν μεγαλύτερα κονδύλια, που φέρνουν μεγαλύτερο εργολαβικό κέρδος και αναρίθμητα οφέλη στις κατασκευαστικές, έργα βιτρίνας, πολλές φορές χωρίς λογικό αντίκρισμα, αρκεί να εξυπηρετούν τις business μεγαλοκαπιταλιστών. Τα έργα που πραγματικά μπορεί να είναι επωφελή και χρήσιμα για τις ανθρώπινες κοινότητες, ειδικά αν αυτές συγκαταλέγονται στις φτωχές και υποβαθμισμένες, περνάνε σε δεύτερη και τρίτη μοίρα.
Σε μια κοινωνία καθημαγμένη, με την εργασία να έχει υποτιμηθεί όσο δεν πάει, η ανάπτυξη δεν είναι ευλογία. Είναι η ταφόπλακα για τα φτωχά και μεσαία στρώματα και το όνειδος για το περιβάλλον. Ένας ακόμα μηχανισμός που εντείνει τους αποκλεισμούς (εδώ στη Νάξο μεγάλα κομμάτια της δυτικής ακτογραμμής έχουν μετατραπεί σε επιχειρηματικές ζώνες με καταπατήσεις αιγιαλού, εξαφάνιση των αμμοθινών κλπ) και την κοινωνική ανισότητα. Η λεηλασία του περιβάλλοντος που διεξάγεται κάνει τον εφιάλτη της Περσεφόνης αλλά και όλων των υπόλοιπων πλην των αφεντικών, να μοιάζει τόσο πραγματικός.

Τι προτείνουμε;
Στις μέρες μας είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ένα όραμα για μια δίκαιη, αλληλέγγυα κι ελεύθερη κοινωνία, αλλά και να εμπνευστούμε από αυτό. Μπορεί σήμερα οι ουτοπίες να φαντάζουν σαν το άγριο βάθος που δεν το χωράει ανθρώπου νους, αλλά τις έχουμε ανάγκη.
Ας οπλιστούμε με υπομονή, γενναιότητα και επιμονή, ας παραβούμε τους κανόνες, αλλά να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι πια αρκετό γιατί χρειάζεται να έχουμε τη δύναμη να φτιάξουμε τους δικούς μας….
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Νάξου
Δεκέμβρης 2017
*τα παράσιτα εκείνα που στις αρχές του περασμένου αιώνα αποτέλεσαν τη μαγιά της νέας αστικής τάξης των χωριών, μεταπράτες, έμποροι, κομματάρχες, κολλητοί του εκάστοτε βουλευτή
_______

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Ο Παναγιώτης Κόνσουλας Δημοτικός σύμβουλος του δήμου Βύρωνα δεν άντεξε με αυτά που έβλεπε σχετικά με τα κατασχετήρια και αποφάσισε να υποβάλει την παραίτησή του

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η παραίτηση που έγινε viral – «Δεν παίζει 4000 κατασχετήρια Χριστουγεννιάτικα»


Δημοτικός σύμβουλος του δήμου Βύρωνα δεν άντεξε με αυτά που έβλεπε σχετικά με τα κατασχετήρια και αποφάσισε να υποβάλει την παραίτησή του. Ο Παναγιώτης Κόνσουλας λοιπόν παραιτήθηκε από την Επιτροπή Ποιότητας Ζωής λόγω των κατασχετηρίων που έχουν αποσταλεί ακόμα και σε άπορους δημότες.
Ο ίδιος έστειλε την επιστολή της παραίτησής του -για προσωπικούς λόγους- και ζήτησε την άμεση αντικατάστασή του.
Παράλληλα προχώρησε σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook όπου έκανε γνωστό ότι ο λόγος που παραιτήθηκε είναι τα 4.000 κατασχετήρια στον Δήμο Βύρωνα εν όψει Χριστουγέννων, στα σπίτια και τους λογαριασμούς ακόμη και άπορων συνδημοτών.
Έγραψε.....
«Ποιότητα Ζωής με 4.000 κατασχετήρια στον Δήμο Βύρωνα εν όψει Χριστουγέννων, στα σπίτια και τους λογαριασμούς ακόμη και άπορων συνδημοτών, δεν «παίζει»…Γεια σας!!!».

_____________

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Νέα τραγωδία στη Νέα Σμύρνη: Αυτοκτόνησε 57χρονος άνεργος

ΕΙΔΗΣΕΙΣ


Λίγες ώρες πριν από την πρωτοφανή τραγωδία στη Νέα Σμύρνη που κόστισε τη ζωή σε έναν πατέρα και τα δύο ανήλικα παιδιά του, στην ίδια περιοχή σημειώθηκε ακόμα ένα τραγικό περιστατικό.

Ένας 57χρονος άνδρας επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του πέφτοντας από τον 5ο όροφο πολυκατοικίας.
Συγκεκριμένα, ο 57χρονος άνεργος ανέβηκε αργά το βράδυ της Παρασκευής στον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που διέμενε, στην οδό Αιγαίου και έπεσε στο κενό.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο 57χρονος που αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα ανέβαινε συχνά στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας και φαίνεται ότι χθες αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ελλάδα: Σημαντική αύξηση της παιδικής φτώχειας στα χρόνια της κρίσης

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το 37,5% των παιδιών έως 17 ετών στην Ελλάδα κινδυνεύει από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, σύμφωνα με στοιχεία για το 2016 που δημοσιεύει σήμερα η Eurostat. 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση στην Ευρωζώνη, καθώς μεγαλύτερα ποσοστά σε επίπεδο ΕΕ καταγράφουν μόνο η Ρουμανία (49,2%) και η Βουλγαρία (45,6%). 
Επιπλέον, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα κατέγραψε την μεγαλύτερη αύξηση του ποσοστού των παιδιών που κινδυνεύουν από την φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό, μεταξύ του 2010 και 2016. 
Ειδικότερα, στα χρόνια της κρίσης το ποσοστό αυτό αυξήθηκε κατά 8,8%, από 28,7% στο 37,5%. Ακολουθούν η Κύπρος (+7,8 ποσοστιαίες μονάδες), η Σουηδία (+5,4%) και η Ιταλία (+1,1%). 
Συνολικά στην ΕΕ, 24,8 εκατομμύρια παιδιά ή το 26,4% του πληθυσμού, ηλικίας κάτω των 18 ετών, το 2016 κινδύνευε από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στη Δανία (13,8%), τη Φινλανδία (14,7%) και τη Σλοβενία ​​(14,9%). Σε σχέση με το 2010 καταγράφηκε μείωση του ποσοστού αυτού συνολικά στην ΕΕ κατά 1,1% (από 27,5% το 2010 σε 26,4% το 2016), καθώς στη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών παρατηρήθηκαν μειώσεις. 
Η μεγαλύτερη πτώση σημειώθηκε στη Λετονία κατά 17,5% (από 42,2% το 2010 σε 24,7% το 2016). Σημαντικές μειώσεις σημειώθηκαν επίσης στην Πολωνία (-6,6 %), στην Ιρλανδία (5,3%, μεταξύ 2010 και 2015), στην Ουγγαρία (5,1%), στη Βουλγαρία (-4,2%) και στη Λιθουανία (-3,4%).
Τα παιδιά που κινδυνεύουν με φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, είναι αυτά που ζουν σε νοικοκυριά με τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, παρά τα κοινωνικά επιδόματα, που αντιμετωπίζουν σοβαρές υλικές στερήσεις ή που έχουν πολύ χαμηλή ένταση εργασίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
 (*) από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online